Travel

ทุกครั้งที่ผมไปเที่ยวไหน ผมมักจะส่งโปสต์การ์ดให้ที่บ้าน (ลงชื่อน้อง) แล้วก็เพื่อนที่สนิท ๆ อยู่เสมอ ๆ แม้ว่าค่าใช้จ่ายก็ไม่ได้ถูกมากนัก (เมื่อเทียบกับการส่ง อีเมล พร้อมภาพที่ถ่ายเอง) แต่ก็ยังทำอยู่เสมอ ๆ แต่ผมกลับไม่เคยส่งให้ตัวเองเลยสักครั้ง... จนมาวันนึง ก็คิดว่า แล้วผมจะส่งโปสต์การ์ดไปเพื่ออะไร?

ผมไปลาวมาเมื่อต้น ๆ ปี ทีแรกตั้งใจจะเขียนให้มันดีกว่าครั้งไปเที่ยวกัมพูชา แต่ไป ๆ มา ๆ ก็ไม่ได้ทำ โดยมีข้ออ้างว่า กล้องที่ใช้อยู่นั้นมันถ่ายมาแล้ว noise เยอะ และไม่มีที่เก็บรูปออนไลน์ (อยากได้ Flickr แต่ยังไม่มีตังค์จะจ่าย และขี้เกียจสร้างบัญชี Google หลาย ๆ บัญชีเพื่อเก็บรูป)

แต่วันก่อนนึกครึ้มอะไรก็ไม่รู้เอารูปที่ถ่ายมาดู แล้วก็เจอกับรูปที่สวย ๆ อยากจะให้คนอื่นได้ดูบ้าง (อยากอวดนั่นแหละ) เลยแต่ง ๆ กับ GIMP เท่าที่ทำได้

และได้ภาพชุดนี้มาครับ เป็นภาพที่ผมคิดว่า "สวย" แล้ว

วันรุ่งเช้านั่งรอคุณโต๊ะมารับ พอได้เวลาเขาก็มาพร้อมกับเพื่อน บอกว่าตัวเองรถเสียให้เลยอีกคนมาแทนชื่อ สมอาจ คนนี้พูดภาษาไทยได้เหมือนกัน แต่ดูจะไม่คล่องเท่า

ส่วนตัวคิดว่ารถคงจะไม่เสียหรอก แต่อยากให้เพื่อนได้ลูกค้าบ้างมากกว่า ซึ่งก็แล้วแต่คนมอง ผมรับได้ และดีที่มีเพื่อนแบบนี้นะ ช่วย ๆ กันไป

คุณสมอาจคนรถพามาที่ร้านลี่ลี่ในตอนเช้า ตอนนั้นผมไม่ได้สั่งก๋วยเตี๋ยวเนื่อ แต่สั่งอาหารอย่างอื่นมาแทน รสชาติใช้ได้นะ

สิ่งที่สังเกตเห็นอีกอย่างเมื่อมาร้านนี้คือ น้ำตาล เขาตั้งน้ำตาลให้เป็นขวด ๆ เลยให้ใส่ในอาหาร และเครื่องดื่ม เพราะเครื่องดื่มเขาไม่ใส่น้ำตาลให้

วันนี้ผมเดินทางไปเสียมเรียบกับทางเรือ ตื่นเช้ามาก เพราะเรือออก 7:30 น. เช็คเอ้าท์ออกโรงแรม เสร็จก็เดินไปซื้อของที่ร้านเดิม เอาไว้กินตอนเดินทาง ตอนนั้นมีตุ๊ก-ตุ๊ก มาเสนอตัวให้ใช้บริการของเขาอีก ตอนนี้ตกลงเพราะว่า ตั้งใจอยู่แล้ว พูดคุยตกลงกันว่าเป็น $3 หรือ 20,000 R พอไปถึงที่ท่าเรือ มันบอกว่า ต่อคน สรุปแล้วโดนฟันไป $6 โทษฐานที่ไม่คุยกันให้ดีก่อนว่า ต่อคน หรือต่อเที่ยว

ก่อนจะขึ้นเรือก็มีมาเสนอบริการรถต่าง ๆ กับโรงแรมอีก กว่าจะผ่านด่านไปได้ลำบากน่าดู

ไปนั่งบนเรือแล้วหิว เลยต้มมาม่ากิน พอดีขอน้ำจากโรงแรมมาด้วย สักพักนึงก็มีฝรั่ง มาขึ้นเรือ เท่าที่ดูก็มีฝรั่ง หรือเป็นคนขแมร์ที่ฝรั่งพามาทั้งนั้น

พอเดินมาถึงริมแม่น่ำแล้วทำให้รู้สึกว่าลมแรงมาก เมื่อรวมกับฝนที่ตกปรอย และอากาศเย็น ๆ แล้วชวนให้เป็นหวัดดีแท้ ตรงจุดนี้ ผมเจอกับตุ๊ก-ตุ๊ก ที่ยอมมาตามตื้อให้ใช้บริการของเขาอยู่นั่นแหละ ปฏิเสธไปหลายรอบบอกว่า ไม่ไป ๆ แต่ก็ยังพยายาม เล่นเอาตอนหลัง ๆ มานี่ กลัวตุ๊ก-ตุ๊กไปเลย

สำหรับการไปวัดพนมนั้นผมเดินไป เพราะว่าจะหาที่ซื้อตั๋วเรือ และหาโทรศัพท์โทรไปบอกคุณโต๊ะเรื่องรถด้วย แต่ผมดันลืมนึกถึงโรงแรมที่เสียมเรียบไปสนิทในตอนนั้น

พอเดินออกมาจากโรงแรมได้หน่อยนึงก็เจอ คนขับแท็กซี่เมื่อวานถามว่าจะเหมารถไปเที่ยวไหม เราก็ปฏิเสธไป ก่อนที่จะเริ่มเดินมั่ว ๆ ตามแผนที่ที่ได้มา แต่สรุปว่า ไปไม่ถูกสุดท้ายก็เลยต้องเดินไปถามทางกับคนแถว ๆ นั้นเอา เขาก็ใจดีบอกให้ว่าเดินไปทางไหน

หลังจากเดินตามทางที่เขาชี้มาให้ ก็เจอกับโต๊ะรับโทรศัพท์ แบบนาทีละ 2 บาทบ้านเรา แต่ของเขาจะเป็นนาทีละ 300 - 400 R แทน เขาจัดการโทรไปหาคุณโต๊ะเพื่อติดต่อเรื่องรถก่อน หลังจากคุยกัน และตกลงกันเรียบร้อยก็เดินทางต่อ วันนี้อากาศค่อนข้างเย็น เดินไปได้สักพักก็เริ่มหิว หันซ้ายหันขวา ดูท่าจะหาร้านอาหารยาก

ก่อนไปกัมพูชา เราได้เตรียมตัวหลายอย่าง เนื่องจากว่า จองตั๋วผ่านทางแอร์เอเชีย เลยมักจะมีเวลาให้เตรียมตัวเยอะพอสมควร ข้อดีอย่างหนึ่งของได้ค่าตั๋วที่ค่อนข้างถูก (จองในช่วงโปรโมชั่น) แต่ถ้าเกิดเหตุสุดวิสัยไม่ได้ไป หรือไม่ก็รอจนเซ็ง ก็เสียเงินไปฟรี ๆ เหมือนกัน

การเตรียมตัวเรื่องแรกคือเรื่องเงิน ในกัมพูชาใช้เงินเรียว (Riel - KHR) และ US Dollar เป็นหลัก แต่ถ้าแถวชายแดนไทย อย่างเสียมเรียบจ่ายเป็นเงินบาทได้ด้วย ผมแลกเป็นธนบัตร $1 จากเพื่อนไปพอสมควร เพราะใช้จ่ายง่าย อีกเรื่องคือสถานที่ท่องเที่ยว ผมซื้อหนังสือ คู่มือนำเที่ยว นครวัด นครธม มาเล่มหนึ่ง ซึ่งอย่างที่รู้มันหน้ากระดาษมันหลุดออกมาจากขอบเลยอ่านลำบากนิดนึง แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย

ครั้งนี้เป็นการเดินทางครั้งแรกของผมที่เดินทางไปต่างประเทศ แม้จะเป็นประเทศใกล้ ๆ ก็ตาม ส่วนอีกคนนั้นเคยไปออสเตรเลียมาก่อน ไปเยี่ยมเพื่อนตอนที่เขาอยู่ที่โน่น ก่อนการเดินทางได้พยายามหาข้อมูลอยู่พอสมควร ด้วยความที่ว่า เราพูดภาษาอังกฤษไม่ค่อยจะได้กัน และไม่คุ้นเคยกับการเดินทางไปต่างประเทศสักเท่าไหร่

เราทั้งคู่ขอวีซ่าผ่านทางอินเทอร์เน็ต เป็น e-Visa แม้จะแพงกว่าขอแบบ On-Arrival อยู่ $5 ก็ตาม แต่สะดวกกว่ามาก เมื่อถึงสนามบินก็เดินไปช่องทางสำหรับ e-Visa ได้เลย แป๊บเดียวก็ผ่านออกมาได้แล้ว

แต่ได้ข่าวว่า อีกไม่นาน คนไทยเข้ากัมพูชาจะไม่ต้องใช้ Visa แล้ว ซึ่งสะดวกขึ้นมาก ไม่รู้เพราะอานิสงค์ที่คนไทยนิยมเอาเงินไปถมที่แถวชายแดนหรือเปล่า...

ในตัวพนมเปญนั้นมีสิ่งน่าสนใจอยู่คือ ตัวพระราชวัง ซึ่งในนั้นจะมีปราสาทเงินอยู่ด้วย ส่วนที่เสียมเรียบก็คงหนีไม่พ้นปราสาทต่าง ๆ อย่าง นครวัด-นครธมนั่นเอง

ชื่อหนังสือเต็ม ๆ คือ ลาว: ไปเองได้ จ่ายน้อยกว่า เที่ยวมากกว่า สไตล์ พี่วุฒิ & พี่เคท แต่มันยาวไปหน่อย ผมย่อลงละกัน

หนังสือของคุณวุฒิเล่มนี้ เล่าถึงการไปเที่ยวประเทศลาวเมื่อหลายปีก่อน บรรยายถึงบรรยากาศของประเทศลาวในสไตล์ที่ผมชอบ อากาศเย็น ๆ เงียบ ๆ สงบ ๆ ผู้คนเป็นมิตร เป็นอะไรที่เหมือนฝันสำหรับผม ถึงแม้ตอนนี้จะมีหลาย ๆ ส่วนเปลี่ยนแปลงไปมาก อย่างแถวแม่น้ำซองที่ไม่เงียบสงบอย่างที่ปรากฏในหนังสือ แต่กลับมีผับ เธค เปิดขึ้นทั่วเสียแล้ว เป็นที่น่าเสียดายอยู่ไม่น้อย

เนื้อหาในหนังสือไม่เชิงเป็นหนังสือท่องเที่ยว แต่เป็นบันทึกการเดินทางของทั้งคู่มากกว่า เพราะเล่าถึงสิ่งที่พวกเขาได้ประสบพบเจอกันในการเดินทาง ความประทับใจ ไม่ประทับใจ และความลำบากใจต่าง ๆ รวมอยู่ มีความคิดเห็นของผู้เขียนปะปนอยู่ในหนังสือ ส่วนมากในมุมมองเชิงจิตวิทยาเป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งสอดแทรกอารมณ์ขันเอาไว้ ให้อ่านได้เพลิน ๆ

หนังสือเล่มนี้ซื้อมานานแล้ว (พิมพ์เมื่อปี 2549 โน่น) อ่านจบไปรอบนึง จำได้บ้างไม่ได้บ้าง เลยมาอ่านอีกรอบ เพราะ (คาด) ว่าจะซื้อกล้องใหม่ และกำลังจะไปเที่ยวอีก เลยอ่านเสริมความรู้อีกหน่อย

หนังสือหลัง ๆ มานี่ ผมคงจะเขียนแค่รีวิว โดยไม่ได้ลงรายละเอียดในหนังสือมากนัก เพราะกังวลเรื่องปัญหาทางด้านลิขสิทธิ์ ถึงแม้จะเป็นการเขียนถึงหนังสือเหล่านั้นด้วยความชื่นชม อาจจะมีติบ้างหากพบเห็นเข้า และสามารถใช้ในลักษณะ Fair Use ได้ก็ตาม จะมียกเว้นก็เป็นหนังสือ 3 เล่มของคุณอาษา ที่ผมขออนุญาตมาเรียบร้อยแล้ว

เลยเอาเป็นว่า กันไว้มันดีกว่าแก้