จักรยานคันแรก

ผมชอบจักรยานมาตั้งแต่เด็กแล้ว แต่เลิกขี่ไปตั้งแต่ที่คันที่มีเสียตอนประมาณ ม. 3 ได้มั้ง แต่ไม่ได้ขี่อีกเลยจนกระทั่งบัดนี้ แต่ก็ใฝ่ฝันว่าอยากจะได้จักรยานดี ๆ สักคัน (ที่ไม่ใช่มือสองมือสามจากญาติ ๆ เหมือนตอนเด็ก ๆ) ช่วงปลายปีที่แล้วก็เลยลองเสี่ยง ขอ(อนุญาต)ซื้อจักรยานมาใช้ ซึ่งตอนขอก็ยังกล้า ๆ กลัว ๆ อยู่ว่า จะได้(รับการอนุมัติ)ไหม แต่ปรากฎว่ามันง่ายเกินคาด และเป็นที่มาของการหาร้านจักรยาน ส่วนรุ่นจักรยานที่เลือกไว้ในใจจะเป็น Trek 3700 V-Brake

ตามคำแนะนำของคนใน +Thai Geek บอกว่าให้ไปดูที่ Probike ที่กรุงเทพฯ พอไปดูเขาบอกว่า 3700 V-Brake หมดแล้ว และจะไม่สั่งเข้ามาอีก อีกทั้งเข้าไม่มีบริการส่ง แต่แนะนำให้ไปดูร้านที่เป็น dealer ของทางภาคใต้แทน ซึ่งมีอยู่ 2 ร้านที่ผมสะดวก คือ หาดใหญ่เมาเท่นไบค์ ที่หาดใหญ่ และ (อ่าวนาง)แชมเปี้ยนไบค์ ที่กระบี่ (เขาย้ายร้านมาอยู่ในเมืองกระบี่ เลยไม่ได้เอาคำว่า อ่าวนาง คิดมาด้วย) แผนที่ที่ให้ไว้คร่าว ๆ นะครับ

ผมสนใจหาดใหญ่มากกว่าหน่อยนึง ครั้งแรกที่โทรไปเขาบอกว่ามีของ และลดให้นิดหน่อย และไม่ชาร์จบัตรเครดิต แต่พอจะไปโทรถามอีกทีเขาบอกของหมดแล้ว ไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไหร่ เลยลองมอง ๆ GT Avalanche 3.0/4.0 แทน แต่พอมาคิดเรื่องระยะการเดินทาง และความสะดวก เลยลองเสี่ยงโทรไปที่ แชมเปี้ยนไบค์อีกทีแล้วกัน

สำหรับแชมเปี้ยนไบค์ ผมลองหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต ไม่เจออะไรนอกจากเบอร์โทรร้าน ตำแหน่งใน Google Maps ก็ไม่มี อีกทั้งครั้งแรกที่โทรไป รู้สึกเหมือนเขาจะตอบเนือย ๆ หน่อย แต่ครั้งหลังมีผู้หญิงมารับก็โอเค สอบถามดูเขาบอกว่า 3700 V-Brake ขนาด 18 มีของ แต่ยังไม่ได้ประกอบ ก็เลยตัดสินใจออกไปซื้อ... แต่พอไปถึงเขาบอกของหมด (อารมณ์เหมือนกับว่า ฮือ โดนหลอกกกกก) เลยมาปรึกษากับบอส ก็อนุญาตให้ซื้อรุ่นอื่นได้ (เย้) เลยได้ Trek 3900 Disc Brake มาแทน

ของแถมที่เขาให้เป็นกระป๋องน้ำพร้อมที่แขวน และไฟท้าย แต่ผมไม่เอาไฟท้าย และขอให้เขาลดราคาไมล์ลงให้แทน เพราะไม่ได้ขี่กลางคืน และซื้อหมวกกันน็อคมาใบนึง สำหรับหมวกพบว่ามันเบากว่าที่คิดไว้มาก แพงอยู่เหมือนกัน แต่ถือว่าเป็นประกันชีวิต (อันนี้ตั้งใจจะซื้อพร้อมจักรยานตั้งแต่ทีแรก) ผมลองถามราคาของการเกงขี่จักรยานแบบบ็อกเซอร์เขาบอก 800 แต่เพราะตั้งใจจะซื้อภายหลังเลย ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก

พอเจ้าของร้าน (น่าจะชื่อว่า คุณตี๋ ตามใบรายชื่อ dealer ที่ทาง Probike ให้มา) ประกอบให้เสร็จ ก็แนะนำเรื่องเกียร์นิดหน่อย แล้วก็มาปรับความสูงของเบาะให้ ทีแรกผมกะจะปั่นมาที่ บขส. แต่ว่า จะให้บอสเดินคนเดียวก็ใช่ที่ อีกทั้งถนนรถเยอะ + ขับกันเร็ว ปอด เข็นเอาน่าจะปลอดภัยกว่า

ไปถึงบขส. มีรถบัสภูเก็ต - หาดใหญ่เข้ามาพอดี ลองถามดูว่าเขาจะขนจักรยานให้ไหม เขาก็ตกลง ผมจ่ายค่าส่งไป 100 นึง (คิดไปแล้วมันแพงกว่าคนอีกนะ คนจ่ายแค่ 70 บาท) แต่กระเป๋ารถเขาไม่รู้จะคิดเท่าไหร่ และผมกับบอสก็คิดจะให้ 100 นึงอยู่แล้ว

พอมาถึงปากทาง รีบไปหน่อยเลยไม่ได้วอร์ม (ที่จริงควรจะวอร์มสักนิด) ตอนแรกคิดว่าปั่นเข้าบ้านจากปากทาง 13 กิโล ไม่น่าจะไหว แต่คุณ +Sek Ranger บอกว่า ปั่นเบา ๆ สบาย ๆ เดี๋ยวก็ถึง เลยมีแรงฮึด ส่วนความรู้สึกหลังจากเริ่มปั่น คือ

  • 0 ก.ม. - เออ ดีหว่ะ
  • 1 ก.ม. - เจ็บก้น (ซื้อกางเกงมาด้วยก็ดี)
  • 3 ก.ม. - ทางตรงนี้ขึ้นเนิน แต่ยาว ผ่านได้ เย้ ตามด้วยตรงนี้ลงเนิน สั้น มีโค้งแคบและทางไม่เรียบ แต่ขี่ลงเนินนี่สนุกแฮะ
  • 5 ก.ม. - มีเด็กทัก hello, hello ด้วย (ผิวออกจะขาว... ตรงไหนขาวก็หาไม่เจอเหมือนกัน)
  • 7 ก.ม. - ปวดไหล่ สงสัยนั่งไม่ถูกตำแหน่ง
  • 9 ก.ม. - ขึ้นเนินอีกแล้ว รู้สึกจะเป็นตะคริวแฮะ ผ่อนหน่อยดีกว่า
  • 10 ก.ม. - ลงเนินอีกรอบ downhill สนุก, เริ่มปวดหัว (คิดว่าคงเพราะไมเกรน ก็ไม่ได้เป็นบ่อย พอรู้ตัวว่าเริ่มเครียดมาก เริ่มปวดหัว ก็พัก แฮ่ะ ๆ)
  • 12 ก.ม. - ขึ้นเนินอีกรอบ Orz
  • 12.6 ก.ม. - ลงเนินสุดชัน สนุก ติดใจ downhill และสุดท้าย ถึงบ้าน เย้

อาการปวดหัว ทำให้ผมเลิกซิทอัพ และดันพื้น (ที่ทำได้ไม่กีที) เมื่อปีก่อนไป แต่ก็เรียนรู้ว่าพักสักชั่วโมงก็จะกลับมาเป็นปกติ แล้วมานั่งทบทวนว่าออกำลังหนักไปหรือเปล่า...

กลับบ้านมาก็คูลดาวน์นิดหน่อย ๆ ตื่นเช้ามายังไม่มีอาการปวดตรงไหน ซึ่งถือว่าผ่าน (รึเปล่า?) และตั้งใจว่าจะปั่นให้ได้ 1500 ก.ม. จะได้คุ้มกับค่ารถ อีกอย่างบอสดูท่าจะสนใจ อยากปั่นบ้าง ต้องหาวิธียุให้ขึ้นให้ได้ก่อน หุหุ


ระหว่างทางไปตัวเมืองกระบี่ เห็นมอเตอร์ไซต์ล้ม เลือดนองเต็มถนน แต่ไม่เห็นคนเจ็บ คาดว่าคงนำส่งโรงพยาบาลแล้ว นี่คงเพราะไม่ใส่หมวกกันน็อค พอเห็นก็บอกกับตัวเองว่า ดีแล้วล่ะที่ตัวเองใส่หมวกกันน็อคอยู่เสมอ แต่สารภาพว่า ทางสั้น ๆ 200 - 300 เมตรในหมู่บ้านก็ไม่ได้ใส่นะ ขี่แค่ 20 ก.ม./ช.ม. เอง เร็วกว่านั้นกลัวขี่ชนเด็ก

การใส่หมวกกันน็อค (มอเตอร์ไซค์) ออกไปไหน ท่ามกลางที่หลายคนไม่ใส่ ตอนแรก ๆ ก็รู้สึกเขิน ๆ แปลก ๆ แต่หลัง ๆ ชินแล้ว ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ความรู้สึกนี้กลับมาอีกครั้ง เมื่อปั่นจักรยาน แต่ก็ฝืนใส่ และหวังว่าสักพักจะชิน

รักชีวิต และไม่อยากเป็นภาระให้ใคร ไม่ว่าจักรยาน หรือมอเตอร์ไซต์ หมวกกันน็อคสำคัญมาก ถ้ารถยนต์ก็ต้องเข็มขัดนิรภัย อย่าลืมเด็ดขาด - รู้ แต่มักไม่ค่อยทำกัน คนเราก็แปลกดี

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.
By submitting this form, you accept the Mollom privacy policy.