ความรัก

ได้นั่งฟังเพื่อนคุยเกี่ยวกับความรักของเขา และได้อ่านเรื่องราวของความรักของเพื่อนอีกคน จึงมานั่งคิดดูว่าความรักของเราเป็นแบบไหน?

สำหรับเพื่อนคนนี้แล้ว เขารัก และทุ่มเทให้กับทุกคนที่เขารัก เขาดูแลอย่างดีเสมอ ตราบใดที่คุณยังรักเขาเพียงคนเดียว แต่ถ้าคุณไปมีคนอื่น เขารู้ เขาก็พร้อมที่จะเลิกทำทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำให้กันมา และเดินออกไปจากชีวิตอีกคนเสียง่าย ๆ ไม่ใช่ไม่รัก ไม่ใช่แล้งน้ำใจ หรืออะไร แต่ในเมื่อเขาทำดีที่สุดกับคุณแล้ว แต่คุณยังเลือกคนอื่น แล้วทำไมเขาจะต้องดิ้นรนให้กับคนที่ไม่เห็นค่าในตัวเขากัน

นั่นแหละสิ่งที่เขาคิด

กับเพื่อนอีกคนเขียนถึงความรักของเขา เขารักคนที่นิสัยต่างกับตัวเองสุดขั้ว ไม่เข้ากันเลยเสียด้วยซ้ำ แต่ทั้งคู่ก็พยายามที่จะให้มันผ่านพ้นไปได้ พยายามแล้วพยายามอีก แต่สุดท้าย ทั้งคู่ก็ต้องเลิกลากันไป เพราะต่างกันเกินไป

หลังจากนั้น เขาก็ไม่เคยรู้สึกว่ารักใครอีก ถ้ามีใครเข้ามาในชีวิต เขาก็พร้อมจะดูแล เพียงแต่ไม่รู้สึก หึง หวง ไม่งอน ไม่ทะเลาะเบาะแว้งด้วย อยากจะทำอะไรก็ตามใจเขาหมดทุกอย่าง

และถ้าจะเลิกลากันไป เขาก็พร้อมที่จะเดินออกมาจากชีวิตเสียเฉย ๆ ไม่มีน้ำตา ความเสียใจ (ไม่ใช่ไม่เสียใจ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกจะเป็นจะตายอีก) กลายเป็นคนที่รู้สึกเย็นชาไป

หลายคนปรารถนาที่จะตัดใจจากสิ่งที่รักได้ง่าย ๆ ไม่อยากเจ็บกับความรัก ไม่อยากเสียใจกับมัน แต่มันทำได้ยากเหลือเกิน

พอได้ฟังเขามาสองคน เราก็เริ่มคิดว่า แล้วตัวเราหล่ะ เรากลายเป็นแบบนั้นไปแล้วหรือยัง เรายังหึง ยังหวง ยังอะไรแบบนี้อยู่บ้างไหม เราตัดใจได้ง่ายอย่างนั้นหรือเปล่า

พอเริ่มคิด ก็เริ่มกลัวกับคำตอบไปพอ ๆ กัน แต่ก็รู้แล้วหล่ะว่า สักวันหนึ่ง เราก็คงจะเป็นอย่างนี้...

แต่เพราะอะไรล่ะ?

เหนื่อย?

เบื่อ?

ผิดหวัง ไม่สมหวัง

เห็นสัจธรรม ไม่เที่ยง?

ผมเองก็ไม่รู้ ไม่ใช่ไม่อยากที่จะมีรัก แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน