คนเรามันไม่รู้จักพอ

ตอนที่ยังเป็นทารก ตอนนั้นเราหวังเพียงแค่

ขอแค่มีอะไรกิน แล้วก็ได้นอนหลับ แค่นี้พอแล้ว ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

พอโตขึ้นมาหน่อย เราก็หวังเพียงแค่

ขอมีอะไรกิน ได้นอนหลับสบาย ๆ แล้วมีอะไรให้เล่นสนุก แค่นี้ก็พอแล้ว ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

พอเรียนจบ เราก็หวังเพียงแค่

มีข้าวกิน มีที่นอน มีงานดีให้ทำ มีเงินเยอะ ๆ มีความสุขในชีวิต แค่นี้ก็พอแล้ว ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

พอมีเงิน มีงาน เราก็หวังเพิ่มขึ้นมาอีกนิด

ขอแค่มีคนที่เรารัก และรักเรา อยู่กับเราไปทั้งชีวิต เพิ่มเข้ามา แต่แค่นี้ก็พอแล้ว ไม่ต้องการอะไรอีก

พอมีลูกมีภรรยา(สามี) ภาระก็เพิ่มขึ้น สิ่งที่มีอยู่ชักจะไม่พอ

ก็ขอแค่ มีเงินเพิ่มมากกว่านี้เยอะ ๆ ลูก และภรรยา(สามี) มีความสุข ความสบาย แค่นี้ก็พอแล้ว

พอครอบครัวอยู่ดีมีสุข ถ้า

ขอแค่มีอำนาจมากกว่านี้ เป็นที่นับหน้าถือตามากกว่าที่เป็นอยู่สักหน่อย ก็คงจะดี

แต่สวรรค์ก็ช่างใจดี ทำให้คุณเพียบพร้อมไปทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งเงิน อำนาจ บารมี เป็นที่รักของใครต่อใคร ช่างเหมือนกับฝัน

แค่นี้ก็พอแล้ว ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว... ใช่ไหม?

ก็บอกแล้วไงว่า คนเรามันไม่รู้จักพอ

ในเมื่อมีพร้อมทุกอย่าง แต่ถ้าจะต้องตายไปมันก็น่าเสียดาย ขอเถอะ ขออยู่อย่างนี้ตลอดไป ไม่เจ็บ ไม่ป่วย ไม่ตาย...