ผมใช้ Firefox เป็นหลักมานาน และถึงแม้ Chrome จะมีอะไร ๆ ให้ผมอิจฉาหลาย ๆ อย่าง แต่ผมยังชอบ Firefox มากกว่าอยู่ในขณะนี้ และหวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป...

Mozilla ได้ปล่อย Firefox 4 Beta มาได้สักพักแล้ว ผมลง Beta 2 ไว้ แต่ไม่ใช้มันจริงจังสักที จำไม่ได้ว่าเจอปัญหาอะไร แต่รู้สึกจะเป็นปัญหาใหญ่พอสมควรสำหรับตัวผม (สำหรับคนอื่นคงไม่ก็ได้มั้ง) เลยไม่ได้ใช้สักที พอมาเป็น Beta 4 เลย เอาหวะ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ลองดูอีกสักครั้ง

ตอน Firefox 3.5 ผมใช้ Strata 40 + Strata Buddy มาก่อน อาจจะเปรียบเทียบกับตัวนี้ในบางเรื่องนะครับ

เมื่อวันที่ 27 กรกฏาคม 2553 ได้มีเกมในตำนานออกภาคใหม่มา ที่เรียกว่าในตำนาน เพราะว่าภาคก่อนหน้านั้น ได้วางจำหน่ายเมื่อ 10 กว่าปีที่แล้ว เกมนั้นก็คือ StarCraft II ของ Blizzard นั่นเอง

และผมก็ใช้เวลาเล่นจนจบเรียบร้อยแล้ว ด้วยความรวดเร็ว

ระหว่างที่รอโหลดอยู่ก็เห็นว่าภาพ Loading Screen มันสวยดี เลยหาวิธีในการแตกมันออกมา แล้วก็ได้มาเรียบร้อยแล้ว ไม่แน่ใจว่าได้ครบทุกรูปไหม แต่หาเจอคร่าว ๆ ได้แค่นี้ (43 รูป)

ผมแปลงเป็น .png ขนาด 2048x1160 (original) ถ้าต้องการเป็นหรือขนาดฟอร์แมตอื่น ๆ ก็แปลงกันเอาเองนะครับ

ทีแรกจะเขียนเกี่ยวกับรักอย่างเดียวลงบล็อก แต่คิดไปคิดมาก็ตัน เลยจะเขียนเรื่องนี้ลงไดอะรี่แทน พอเขียนแล้วก็ดูไม่เลวร้ายสักเท่าไหร่นักเลยเอามาลงบล็อกดีกว่า

สำหรับผมแล้ว เซ็กส์เหมือนรถไฟเหาะ แล้วความรักเหมือนกับสวนดอกไม้ที่ร่มรื่น

รถไฟเหาะมันสนุก ตื่นเต้น มีความสุขที่ได้เล่นมัน แต่เมื่อเล่นไปมาก ๆ เข้าก็ชักจะเบื่อ จำจุดที่น่าหวาดเสียวได้หมด อยากจะหาอะไรที่ตื่นเต้นสนุกกว่ารถไฟเหาะบนรางเดิม ๆ

แต่สวนดอกไม้ที่ร่มรื่นนั้น มันไม่สนุก ไม่ตื่นเต้น แต่กลับทำให้เรามีความสุขได้ ด้วยกลิ่นหอม ๆ ความร่มรื่นเย็นสบายของมัน ได้ยินเสียงนกเจื้อยแจ้ว เสียงแมลง มันทำให้เรารู้สึกสงบ สบายเวลาที่อยู่ในสวนแห่งนั้น

เราอาจจะเบื่อรถไฟเหาะ แต่เราไม่มีทางเบื่อสวนดอกไม้ แต่ใช่ มันไม่สนุก ไม่ตื่นเต้น แต่มันทำให้เราสงบ และสบายใจ และเราอยากจะอยู่กับมันเวลาที่เราเหนื่อย เราท้อแท้

ผมเป็นที่ค่อนข้างขาดความมั่นใจในตัวเอง ขาดความกล้า แต่ที่ผ่านมาในชีวิตผม มีสิ่งที่ผมกล้าทำอยู่ 2 ครั้งที่ผมยังจำได้อยู่ มันดูเล็กน้อยสำหรับหลาย ๆ คน แต่สำหรับผมแล้วมันคือความยิ่งใหญ่เล็ก ๆ ที่เปลี่ยนชีวิตผมได้

ผมใช้ Drupal ทำเว็บให้กับที่หนึ่งอยู่ โดยมันเป็นเว็บที่เอาไว้ลงนิยายอะไรทำนองนั้น ทุกอย่างดูจะไปด้วยได้ดีกับ Drupal แต่ก็เจอกับอะไรสะดุด ๆ กับมันบ้างเหมือนกัน อย่างแรกคือ เสน่ห์ของบอร์ดที่มีคนโพสต่อกันไปเรื่อย ๆ มันหายไป และติดตามความคิดเห็นได้ยากพอสมควร เพราะมันอยู่ต่างที่กัน แต่ก็แก้ปัญหาได้ด้วย Module: Views (Recent_comment) แม้จะไม่ดีเท่าที่ควร แต่ก็จบปัญหานี้ไป

ปัญหาที่ตามมาอีกอย่างหนึ่งคือ ถ้าหากนิยายนั้นมาจำนวนตอนมากกว่า 31 ตอนแล้วล่ะก็ เป็นเหมือนนรก เพราะว่า Drupal 6 กำหนด weight ของ book มาแค่ 31 ค่าเท่านั้น (-15 ถึง 15)

ได้นั่งฟังเพื่อนคุยเกี่ยวกับความรักของเขา และได้อ่านเรื่องราวของความรักของเพื่อนอีกคน จึงมานั่งคิดดูว่าความรักของเราเป็นแบบไหน?

Close as a nose tip but far far away...

หลายคนก็มีความฝันที่อยากจะทำให้ได้ และนี่เป็นความฝันที่ผมจะทำให้ได้ในเร็ว ๆ นี้ (หวังว่าจะเร็วดั่งใจคิด)

• อ่าน เขียน (และพูด) ภาษาญี่ปุ่นให้ได้ เพราะอยากจะอ่านการ์ตูน เล่นเกมภาษาญี่ปุ่นได้นั่นเอง ไม่มีเหตุผลอะไรมาก

• เล่นกีต้าร์เป็น ไม่เคยเล่น ไม่เคยมีกีต้าร์เป็นของตัวเอง จับ ๆ ต้อง ๆ แบบไม่รู้เรื่องมาตลอด สาเหตุคือ กีต้าร์คือเพื่อน

• เป่าขลุ่ยได้ ผมเคยเรียนเป่าขลุ่นตอนเด็ก ๆ ไม่รู้เรื่อง (ตอนนี้ก็ยังไม่รู้เรื่องอยู่) แต่ผมชอบเสียงเศร้า ๆ ของมัน เลยอยากจะเล่นเป็น และ ขลุ่ยคือบ้าน

• อยากฝึกมวย ก็อยากลองดู ไม่ได้อยากขึ้นชกอะไรแบบนั้นหรอก

ยังมีอีกเยอะที่อยากทำ ถ้าให้เขียนทั้งหมดคงจะทำไม่ได้ เอาเป็นว่า คร่าว ๆ ในตอนนี้คงจะเป็นของพวกนี้แหละครับ

คอยดูกันต่อไปว่า อะไรสำเร็จอะไรล้มเหลว :P

หนึ่งในความฝันของผมคือ อ่าน เขียน พูดภาษาญี่ปุ่นได้ อาจเพราะดูการ์ตูนญี่ปุ่นมาตั้งแต่เด็ก และก็เล่นเกมญี่ปุ่นมาตั้งแต่น้อยก็ได้ เลยอยากเรียนขึ้นมา

ตอนเรียนอยู่ ไม่ได้เรียนภาษาญี่ปุ่น เห็นน้องเรียนตอนที่เรียนการท่องเที่ยว ตอนนั้นก็อยากจะเรียนไปกับน้องด้วย แต่เพราะขี้เกียจสุดท้ายเลยไม่ได้อะไรเลย มาตอนนี้ว่างแล้ว และอยากจะวิ่งตามความฝันเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเองไปเรื่อย ๆ เลยมาตั้งหน้าตั้งตาเรียนสักที

วันก่อนกลับบ้านไป น้องบอกว่าจะค้น ๆ หนังสือภาษาญี่ปุ่นที่มี แล้วส่งมาให้

ตอนนี้กำลังฝึกเขียน และจำตัวอักษร ฮิระงะนะ อยู่ ยังจำได้ไม่เท่าไหร่ และก็ได้หน้าลืมหลังเป็นปกติ (ขนาดชื่อชุดตัวอักษรยังจำไม่ได้เลย) ไม่รู้ว่าจะใช้เวลากี่วันถึงจะจำตัวอักษรฮิระงะนะได้หมด แต่ก็จะพยายามท่อง เขียนไปเรื่อย ๆ

อันนี้เป็นตารางภาษาญี่ปุ่นที่ทำขึ้นเอง อ้างอิงจากข้อมูลด้านล่าง อันที่พิมพ์ออกมาจัดการเติมลูกศรทิศทางการเขียนเสียเรียบร้อย แต่ว่าไม่ได้สแกนแล้วใส่ในนี้ ลากเอาเองแล้วกัน

ผมเรียนหลักสูตรปริญญาตรีของ มสธ. อยู่ และปีการศึกษานี้(2553)(หวังว่าจะ)เป็นปีสุดท้ายของการเรียน

ทางมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราชเลยให้นักศึกษาที่คาดว่าจะจบ(เหลือวิชาที่ต้องลงทะเบียนเรียนน้อยกว่า 3 วิชา) ต้องไปอบรมหลักสูตรประสบการณ์วิชาชีพที่มหาวิทยาลัย

ดังนั้นผมเลยต้องไป มสธ. สักครั้ง

เมื่อมาถึงกรุงเทพฯ ก็มีเพื่อนมารับ นอนบ้านเพื่อนคืนนึง แล้ววันต่อมาก็ไปเที่ยวดรีมเวิร์ล

ผมไปเที่ยวดรีมเวิร์ลครั้งนี้เป็นครั้งแรก เลยซื้อบัตรรวม ไปกัน 2 คนก็ซื้อ 2 ใบ

เมื่อเข้าไปจริง ๆ แล้ว เครื่องเล่นเด็กก็ข้ามไป(อยู่แล้ว) ไปเล่นแต่เครื่องเล่นผู้ใหญ่เขา พวกเฮอริเคน รถไฟเหาะ อันนี้ทั้งกลัว ทั้งสนุก ทั้งเสียว บางอันก็ไม่ได้เล่น อย่างแมงมุมนี่เขาปิดปรับปรุง บางอันก็เล่นไม่ไหวกลัวมึนหัว

เครื่องเล่นพวกนี้เล่นไปจนครบหมด สนุกดีเหมือนกัน(หลังจากมันจบนะ)

ส่วนเครื่องเล่นทางน้ำไม่ได้เล่น เพราะไม่ได้เตรียมตัวไป ครั้งหน้าถ้าจะไปอีกก็คงเตรียมเสื้อผ้าไปสักชุด แห่ะ ๆ

เครื่องเล่นบางอย่างก็เล่น 2 รอบเพราะอีกคนเขาไม่อยากเล่น

รถบัมพ์ เมื่อก่อนเห็นตามงานวัด(ที่ไม่ได้จัดในวัด)อยู่บ่อย ไม่เคยเล่นกับเขาสักที เห็นเขาเล่นน่าสนุกดี วันนั้นก็ได้เล่นด้วย ลัดคิวเขาทั้งสองรอบ เพราะไม่มีใครยอมลงเป็นคนสุดท้าย เลยรับเสียเอง คิคิ

ก่อนจบไปนั่งกระเช้าลอยฟ้า กับเด็กคนนึง เขามากับคุณครูจากระยอง(ถ้าจำไม่ผิดนะ) คุยกันนิดนึงเลยได้รู้ว่าเป็นคนกระบี่ แค่นั้น ไม่รู้จะคุยอะไรดี

นั่งกระเช้าเสร็จลงมาด้านล่าง มี(น่าจะเป็น)ชาวญี่ปุ่นยืนถ่ายรูปกับกล้องโพรารอยด์รุ่นโบราณอยู่ รู้ว่าหลายตังค์ แต่จำราคาไม่ได้แล้ว แล้วก็มีฝรั่งกลุ่มนึงไปขอดู แล้วขอให้เขาถ่ายรูปให้ด้วย อยากถ่ายบ้างอยู่หรอก แต่เกรงใจเขา และพูดไม่ค่อยถูก เลยอดไป

ไม่มีอะไรแล้ว กะจะกลับบ้านแวะออกมาเห็นร้านขายของเกี่ยวกับการ์ตูน และเกมต่าง ๆ พอเห็นมีของเกี่ยวกับ Warcraft แล้วอดไม่ได้ต้องแวะดูจนได้ ดูไปสักพักก็กลับ ไม่ได้ซื้ออะไรมา ราคาไม่ใช่น้อยเกรงใจ เกรงใจ

ตอนนั่งรถมาดรีมเวิร์ล มีเด็กคนนึงพูดเสียงใสไปตลอดทาง ถามโน่น ถามนี่ตลอด พอกลับก็เจอกันอีก แล้วก็คุยฟุ้งเหมือนเดิม

คิด ๆ ไปแล้ว สิ่งที่สนใจมากกว่าการได้เล่นเครื่องเล่นพวกนั้นก็คือ มันทำงานยังไง